Jedną z najbardziej nie lubianych przeze mnie rzeczy w modzie jest ocenianie. Nie umiem zrozumieć, dlaczego kogoś mianuje się arbitrem stylu i co daje mu prawo do nazywania czegoś brzydkim czy ładnym. Relatywność tych nadużywanych przymiotników jest tak pewna, jak to, że nikt nie umie zdefiniować dobra i zła.

Kwestia gustu

„Są gusta i guściki”, czyli w wolnym tłumaczeniu: ja mam gust, a ty…guścik. Eufemistyczne sformułowanie, którego używamy zawsze, gdy chcemy zasygnalizować, że ktoś wygląda jakby urwał się z choinki. Mimo że inna stara zasada dotycząca gustu mówi, że nie podlega on dyskusji. Są rzeczy bezwzględnie brzydkie, obciachowe, z pogranicza kiczu, a może po prostu kiczowate. Określenia te przypisano im odgórnie, z reguły przez ogół nie zgadzający się z jakimś trendem. Czy nie bywamy jednak zbyt krytyczni?

Najlepsi arbitrzy stylu

Znam wielu ludzi, którzy świadomie zamknęli się przed modą. Nie mają potrzeby nurkowania w trendach. Uszczelnili ujścia wszystkich kanałów, z których mogłaby spływać wiedza na temat tej powierzchownej sfery życia. Efektem tych działań jest jeden outfit. Ten, który zrósł się z osobowością tak bardzo, że nawet zmiana kolorów nie zrobi różnicy. Nie byłoby w tym nic złego. W końcu każdy z nas ma rzeczy, w których czuje się najbardziej komfortowo. I nie oszukujmy się, nie jest to neonowo-brokatowa, ultrakrótka sukienka z wycięciem na plecach. Z reguły jednak właśnie opisani wyżej ludzie są najbardziej surowymi krytykami mody. To oni śmieją się na widok zdjęć high fashion w modowych magazynach, przyglądają Ci się ze wzmożoną ciekawością na ulicy, gdy masz na sobie więcej kolorów niż trzy odcienie szarości i przylepiają łatki „dziwadła”, „pajaca” lub „bezguścia” osobom, które ośmieliły się wyróżnić z tłumu.

Jak oceniać modę?

Przede wszystkim dziwi mnie ocenianie samotnie wiszącej na wieszaku części garderoby. Jest ona przecież tylko tworem wykazującym pewien potencjał. Wykorzystując go możemy stworzyć coś wyjątkowego lub ponieść klęskę. Dopiero w połączeniu z..., w stosunku do…, w relacji…, w odniesieniu… ubranie zyskuje skalę ocen. Może być niestosowne do wieku, typu urody, okazji lub pogody. Może nie grać z naszą figurą, osobowością albo butami. Jednak wszystko zależy od tego …

Jak to nosisz?

Pamiętacie jeszcze białe kozaczki? Buty, które robiły furorę w latach dziewięćdziesiątych, a później wraz ze śmiercią trendu odeszły w niebyt. Pogrzebane były wraz z brokatem na twarzy, niebieskim cieniem do powiek i żarówiastymi kolorami ubrań. Jak wielkie jest nasze zdziwienie, gdy ktoś te trendy wskrzesza! A jeśli dodatkowo udaje mu się zrobić to „w dobrym guście”? Jest to niezbity dowód na to, że coś, co przed chwilą było uznane za „brzydkie” może powrócić za kilka lat w zupełnie nowej odsłonie i stać się najbardziej pożądanym. 

Wychodzę z założenia, że z wyczuciem estetyki się rodzimy, ale stylową świadomość zdobywamy wraz z rozwojem osobowości. To dlatego jedni z nas kochają vintage, inni punk, a jeszcze inni boho. Są też i tacy, którzy chcą spróbować wszystkiego. Jeśli tylko jesteśmy w stanie zaakceptować fakt, że nasz wygląd jest ważny, chcemy by świadczył o nas jak najlepiej. Zdecydowana większość z nas nigdy nie włoży czegoś od Yves Saint Laurent ani nawet nie kupi szerokich spodni w Zarze, bo moda na rurki trwa już bardzo długo. Fajnie jednak pamiętać, że inność jest piękna. A moda jest najlepszą materią do eksperymentowania i trzeba na nią czasem przymknąć oko!

 fot. Paulina

A Wy? Jaki macie stosunek do oceniania mody? Bezwzględnie surowi krytycy? A może w stu procentach tolerancyjni dla odmienności? Podzielcie się opiniami w komentarzach!